Speaker 2: m'n prijs ik zei ik zie nu Vandaag kom ik
Speaker 2: tot jou tussen licht en schaduw door in een paleis.
Speaker 2: Maar dit is geen paleis zoals in sprookjes, met zachte
Speaker 2: gordijnen en veilige verhalen. Hier blijven de stenen koel, zelfs
Speaker 2: wanneer lichamen dicht tegen elkaar staan. Hier klinkt de muziek
Speaker 2: altijd net iets te luid, omdat stilte te veel zou verraden.
Speaker 2: Hier waar wijn de tong losmaakt en tegelijk de waarheid verdooft...
Speaker 2: De lucht is dik van de geur van brandende mirren
Speaker 2: en amber. Een zoete, bedwelmende wolk waarin ik gehukt zit.
Speaker 2: Mijn vingertoppen glijden over het koele marmer van de vloer
Speaker 2: terwijl ik mij opricht. Langzaam. Zoals een bloem die zich
Speaker 2: in het maanlicht ontvouwt. Je voelt me al, nog voordat
Speaker 2: je me ziet. Dat is het voorrecht van een mythisch wezen.
Speaker 2: Ik hoef je niet eens aan te raken om je
Speaker 2: huid te doen tintelen. U hebt me geroepen, mijn koning,
Speaker 2: fluister ik. En mijn stem is als vloeibare honing, warm
Speaker 2: en plakkerig. Bedoeld om je gedachten traag en stroperig te maken.
Speaker 2: U hebt me geroepen en hier ben ik dan om
Speaker 2: u zelfs het ademen te doen vergeten. Ik draag zeven
Speaker 2: sluiers van zijde. Zo dun dat ze bijna doorzichtig zijn
Speaker 2: in het kaarslicht. Elk in een andere tint. Goud, ivoor, roze, rood.
Speaker 2: Het blauw van een verdronken zee. Mijn gouden diadeem drukt
Speaker 2: zacht tegen mijn voorhoofd. De parel in het midden is
Speaker 2: koel als een kus van de maan. Mijn haar, los
Speaker 2: en wild als een zomerstorm, valt over mijn schouders. En
Speaker 2: bedekt net genoeg om je nieuwsgierigheid te wekken. En jij...
Speaker 2: Jij zit op een troon van donker hout, versierd met
Speaker 2: snijwerk van druiventrossen en naakte lichamen in extase. En ja,
Speaker 2: natuurlijk is het jouw troon in deze hallucinatie die ik
Speaker 2: voor je weef. Ben jij de koning en spreek ik
Speaker 2: je aan als u. Zelf ben ik het geschenk dat
Speaker 2: je nog niet hebt uitgepakt. En jij, je wilt iets
Speaker 2: van me, nietwaar? Mijn vingers krullen om de eerste sluier,
Speaker 2: die van goud. En ik trek hem strakker om mijn lichaam,
Speaker 2: alsof ik me bedenk. Want eerst moet je verdienen wat
Speaker 2: je begift. Mijn lach is niet meer dan een zucht.
Speaker 2: Een belofte van dingen die nog moeten komen. Ik zal
Speaker 2: voor u dansen, mijn koning. Zeg ik. De muziek begint
Speaker 2: zonder dat ik een teken geef. Een lage percerende beat
Speaker 2: van tambourijnen en fluiten. Een ritme dat rechtstreeks naar de
Speaker 2: spieren grijpt. En mijn heupen doet wiegen. Eerst subtiel. Dan
Speaker 2: met een hypnotische precisie die je blik vasthoudt. Alsof ik
Speaker 2: je aan een onzichtbare lijn heb en trek. Kijkt u goed,
Speaker 2: beveel ik jou mijn koning. Terwijl mijn vingers de knoop
Speaker 2: van de gehouden sluier losmaken. Want dit is de enige
Speaker 2: keer dat u me zo zult zien. De stof glijdt
Speaker 2: naar beneden, langzaam, alsof ze weigert mij los te laten.
Speaker 2: En onthult mijn schouders, mijn sleutelbeen, de bovenkant van mijn borsten.
Speaker 2: Net genoeg om je mond droog te maken. Het kaarslicht
Speaker 2: danst over mijn huid, alsof ik zelf van vlammen ben gemaakt.
Speaker 2: De eerste sluier, zeg ik, terwijl ik hem met mijn
Speaker 2: teen van me afschuif, is voor uw ogen en de tweede.
Speaker 2: Mijn handen gaan naar die vorkleurige snui. Die als een
Speaker 2: tweede huid om mijn middel is gewikkeld. Is voor uw handen.
Speaker 2: Is voor uw handen. Ik grijp om mijn rug naar
Speaker 2: je toe. En buig voorover net genoeg om je te
Speaker 2: laten zien. Hoe de stof zich aan mijn billen vastklampt
Speaker 2: voordat ik hem loslaat. De sluier valt en ik hoor
Speaker 2: je adem stoppen. U mag me daar aanraken, fluister ik,
Speaker 2: zonder me om te draaien. Maar alleen als u belooft
Speaker 2: dat u mij alles geeft wat ik u zal vragen.
Speaker 2: Nu ben ik naakt tot op de roze sluier, die
Speaker 2: als een band om mijn borsten is gewonden. Mijn vingers trillen, opzettelijk,
Speaker 2: terwijl ik de knoop losmaak. De derde sluier is voor
Speaker 2: uw mond... Ik laat hem vallen en mijn borsten komen vrij,
Speaker 2: zwaar en vol. De tepels hard als edelstenen in het
Speaker 2: warme licht. U mag me proeven, zeg ik. Terwijl ik
Speaker 2: mijn handen over mijn lichaam laat glijden. Maar alleen als
Speaker 2: u mijn wens vervult. Ik dans dichterbij in de vierde sluier.
Speaker 2: Diep blauw als de nachtelijke hemel. Glijd van mijn heupen.
Speaker 2: En nu draag ik alleen nog de sluiers die mijn
Speaker 2: meest intieme plekken bedekken. De vierde. Mijn stem is nauwelijks
Speaker 2: meer dan een ademtocht. Is voor uw verlangen. Mijn vingers
Speaker 2: dalen af. Duwen de stof net genoeg opzij om je
Speaker 2: een glim te laten opvangen van wat eronder ligt. U
Speaker 2: wilt mij, nietwaar? Mijn ogen branden gaten in de jouwe.
Speaker 2: Maar u weet niet half, hoezeer ik u wil. De
Speaker 2: vijfde sluier, paars als een kneuzing, valt als ik me omdraai,
Speaker 2: de billen bloot en vol en rond. De vijfde, ik
Speaker 2: bijt op mijn lip, is voor uw zwakte. Ik buig dieper,
Speaker 2: mijn handen op de vloer komt in de lucht. En
Speaker 2: ik weet dat je naar mij staart, alsof ik de
Speaker 2: laatste druppel water ben in de woestijn. U zou me
Speaker 2: nu kunnen nemen, fluister ik. Maar dat zou verspilling zijn
Speaker 2: van de zesde sluier. Is het niet? Die zesde sluier
Speaker 2: is zo zwart als de zonde, mijn koning. En hij
Speaker 2: glijdt van me af als ik overeind kom. En voor
Speaker 2: jou sta ik niets meer dan een smaal strookje zijde
Speaker 2: dat nauwelijks mijn schaamheuvel bedekt. De zesde. Mijn stem is
Speaker 2: ruw en heest nu. De zesde. Is voor uw ziel.
Speaker 2: Ik trek het laatste stukje stof opzij. En bied je
Speaker 2: mijn natte roze rode lippen aan. Raak me daaraan mijn
Speaker 2: koning beveletje. Maar onthoud dit. Als ik u mijn lichaam geef.
Speaker 2: Geeft u me zijn hoofd. En dan. Eindelijk. Laat ik
Speaker 2: de zevende en laatste sluier vallen. En sta ik naakt
Speaker 2: voor jou. Mijn huid glanzend als parelmoer in het kaarslicht.
Speaker 2: Met borsten die op en neer gaan van mijn gejaagd ademhalen.
Speaker 2: De benen licht gespreid. Met vingers die langzaam over mijn
Speaker 2: buik kruipen naar beneden. Naar het kloppende hart van onze begeerden. Nu,
Speaker 2: zeg ik, terwijl mijn heupen in een traag hypnotisch ritme
Speaker 2: gaan wiegen. Nu mag ik kiezen, mijn koning. Geef me
Speaker 2: wat ik vraag. Of sterf van begeerd. In de zaal
Speaker 2: zit hij. De man van het woord. De gevangene. De profeet.
Speaker 2: Noem hem wat je wil. Noem hem een stem die
Speaker 2: weigert te buigen. Een stem die nee tegen me zei
Speaker 2: in een wereld die leeft van ja. Zijn naam hangt
Speaker 2: in de lucht als een bot dat niemand durft op
Speaker 2: te rapen. En iedereen doet alsof hij hem niet hoort.
Speaker 2: Maar ik Ik hoor hem nog steeds. Het nee dat
Speaker 2: nooit iemand tegen mij heeft uitgesproken. Toen ik mij aan
Speaker 2: hem aanbood zonder dat ik wat dan ook in ruil wilde.
Speaker 2: Behalve dan zijn vlees warm en hard in het mijnen.
Speaker 2: Zijn schokkende beven wilde ik voelen tot diep in mijn ingewanden.
Speaker 2: Niets en niemand anders wilde ik onder hartstochtelijke kussen versmachten.
Speaker 2: Alles mocht hij met mij doen, alles. Als ik maar
Speaker 2: alles met hem mocht doen wat ik verlangde. Maar hij
Speaker 2: zei nee. Hij keek naar me alsof ik alleen maar
Speaker 2: een symbool was van verleiding zonder gevaar. Ik ben het
Speaker 2: beu om iemand symbool te zijn. Ik heb besloten. Dan
Speaker 2: word ik maar beter mijn eigen verhaal. Je denkt misschien,
Speaker 2: dit is haar wraak. Maar nee, mijn liefste koning, zoet
Speaker 2: als honing. Nee, het ligt iets ingewikkelder. Dit is nu
Speaker 2: eenmaal hoe honger smaakt. Ik loop de zaal in, de
Speaker 2: vloer is glad. De lucht is zwaar. Er is een
Speaker 2: ritme dat als een hartslag door het paleis gaat. Drommels,
Speaker 2: zachte snaren, een adem van muziek. Misschien gaat dit niet
Speaker 2: over seks. Misschien gaat dit over macht. Wat denk je nu,
Speaker 2: mijn koning zoet als honing, dat je moet stoppen met kijken.
Speaker 2: Omdat je anders je eergevoel zou verliezen, je levenskracht de
Speaker 2: macht over een koninkrijk. Ik heb jouw blik aan de
Speaker 2: ketting gelegd en het hangslot weggeworpen. En wat krijg je
Speaker 2: in ruil? Alleen maar meer verlangen. Onstilbaar, onstelbaar verlangen. Begeerte
Speaker 2: is een god die nooit tevreden is. Die nooit gevoed
Speaker 2: kan worden. Tot het punt dat hij zich bevredigd voelt.
Speaker 2: Toen de laatste sluier zakte, viel de zaal stil. Niet
Speaker 2: alleen omdat ik naakt was. Maar ook omdat iedereen besefte
Speaker 2: dat er nu een prijs moest komen. Voor wie, voor wat?
Speaker 2: Alsof mijn lichaam een contract was Dat iemand moest tekenen
Speaker 2: het gloed Geef mij zijn hoofd, zeg ik Of sterf
Speaker 2: van begeerte De zaal ademt niet langer Erotiek is een
Speaker 2: mes geworden Wil je dat ik het terugneem? Wil je
Speaker 2: dat ik lach en uitroep? Grapje? Ik maak geen grapjes,
Speaker 2: ik ben geen grap Ik ben op het punt gekomen
Speaker 2: waar verlangen en breedheid elkaar raken En alle moraliteit doet
Speaker 2: alsof ze niet thuis is En dus zul jij je
Speaker 2: teken geven Zullen je dienaren het brengen Het hoofd van
Speaker 2: de man die nee tegen me zei Op een schaal, zilver, koud,
Speaker 2: ceremonieel
Speaker 3: Het verhaal van de onthoofding van Johannes de Doper bevindt
Speaker 3: zich precies op het grensgebied tussen geschiedenis, religieuze symboliek en
Speaker 3: literaire mythologie. De kern van het verhaal is vrijwel zeker historisch.
Speaker 3: De beroemde scène met Salome die danst en een hoofd
Speaker 3: op een schotel eist, is veel minder zeker en lijkt
Speaker 3: in haar bekende vorm vooral een literaire en theatrale constructie
Speaker 3: te zijn geworden. De oudste beroem is uiteraard het Nieuwe Testament,
Speaker 3: meer bepaald Het zijn de evangelieën van Marcus en Matthäus.
Speaker 3: Daarin wordt verteld hoe Johannes de Doper kritiek uitte op
Speaker 3: het huwelijk van Herodes Antipas met Herodias, de vrouw van
Speaker 3: zijn halfbroer. Johannes noemde die relatie onwettig. Herodes liet hem opsluiten.
Speaker 3: Tijdens een banket danste de dochter van Herodias voor Herodes
Speaker 3: en zijn gasten. De heerser was zo ingenomen dat hij
Speaker 3: haar een wens beloofde. Op aandringen van haar moeder vroeg
Speaker 3: zij het hoofd van Johannes de Doper op een schotel.
Speaker 3: Herodes zou daar tegen zijn zin mee hebben ingestend. Opvallend
Speaker 3: genoeg wordt die dochter in de Bijbel nergens Salome genoemd.
Speaker 3: Die naam komt van de Joodse historicus Flavius Josephus, die
Speaker 3: rond het jaar 93 in zijn Joodse oudheden... Antiquitatis Judaicae... een
Speaker 3: historisch verslag geeft van Johannes de Doper. Josephus bevestigt dat
Speaker 3: Johannes een bestaande historische figuur was... en dat Herodes Antipas
Speaker 3: hem liet executeren. Maar zijn versie verschilt sterk van het evangelieverhaal.
Speaker 3: Volgens Josephus was Johannes... Geen slachtoffer van een dansende prinses...
Speaker 3: of van vrouwelijke intriges... maar van politieke angst. Johannes had
Speaker 3: een enorme invloed op het volk. Herodes vreeste dat hij
Speaker 3: een opstand kon ontketenen... en besloot hem preventief uit de
Speaker 3: weg te ruimen. Dat klinkt eigenlijk veel waarschijnlijker... vanuit historisch
Speaker 3: politiek standpunt. Josephus... vermeldt ook Herodias en haar dochter Salome
Speaker 3: als historische personen. Maar hij verbindt Salome nergens met de
Speaker 3: executie van Johannes. De beroemde scène van de sensuele dans...
Speaker 3: en het afgehakte hoofd ontbreekt volledig. Daar begint dus de
Speaker 3: mistige zone tussen geschiedenis en verzinsel. Historici... gaan er vandaag
Speaker 3: meestal van uit dat Johannes de Doper echt bestaan heeft.
Speaker 3: Dat hij een invloedrijke prediker was... en dat hij door
Speaker 3: Herodes Antipas werd geëxecuteerd. Vermoedelijk rond het jaar 28 tot 30. Ook
Speaker 3: Herodes Antipas, Herodias en Salome zijn historische figuren. Maar de
Speaker 3: theatrale details van het verhaal... De dans, de eet, de
Speaker 3: schotel met het hoofd... kunnen literaire of symbolische toevoegingen zijn...
Speaker 3: die later een eigen leven zijn gaan leiden. En precies
Speaker 3: dat theatrale aspect heeft kunstenaars eeuwenlang gefascineerd. In de middeleeuwen
Speaker 3: werd Salome vaak afgebeeld als een bijna demonische verleidster. Tijdens
Speaker 3: de 19e eeuw, in het fin de chècle, vol decadentie
Speaker 3: en fascinatie voor erotiek en dood, explodeerde het verhaal opnieuw.
Speaker 3: Niemand heeft daar wellicht zo'n grote invloed op gehad... als
Speaker 3: Oscar Wilde met zijn toneelstuk Salome. Bij Wilde wordt Salome
Speaker 3: geen naamloze dochter meer... maar een obsessieve, erotisch geladen figuur...
Speaker 3: die bezeten raakt door Johannes. Jokanaan in het stuk. Ze
Speaker 3: verlangt niet alleen zijn dood... Ze verlangt hem lichamelijk, bijna nekrofiel.
Speaker 3: Wanneer zijn hoofd uiteindelijk wordt gebracht... kust zij de lippen
Speaker 3: van het afgehakte hoofd... in een scène die tegelijk sensueel,
Speaker 3: grotesk en sacrilegisch is. Wild verandert het Bijbelverhaal daarmee in
Speaker 3: een symbolistisch droomspel... over verlangen, macht, afwijzing... en vernietiging. Dat
Speaker 3: beeld van Salome... werd daarna nog versterkt... door kunstenaars als
Speaker 3: Aubrey Beardsley... wiens decadente zwart-wit illustraties... het personage voorgoed associeerden...
Speaker 3: met de femme fatale. En door Richard Strauss... die het
Speaker 3: stuk van Oscar Wilde... omvormde tot de opera Salome. Berucht
Speaker 3: om haar zinnelijkheid... en psychologische extremiteit. Ironisch genoeg weten we
Speaker 3: over de echte historische Salome... nauwelijks iets. Volgens Josephus trouwden
Speaker 3: zij later met een regionale vorst... en leiden vermoedelijk een
Speaker 3: vrij conventioneel aristocratisch leven. Geen spoor van de hysterische necrofiele prinses...
Speaker 3: uit de decadente kunst... en dat
Speaker 2: kun je het is te pakken en het is dan
Speaker 2: hier veel als dat is die om een ding maar
Speaker 2: Stunnie de vijver, I think that is the only thing
Speaker 2: I want