Speaker 1: Reflection on Kawikaan 3, 5-6. Mga kapatid, magandang umaga sa
Speaker 1: inyong lahat. Ako si Blessica at narito ang ating panibagong reflection.
Speaker 1: Ngayong umaga, nais kong tahakin natin ng dahan-dahan ang dalawang
Speaker 1: talata na marahil ay isa sa pinakagimitang sinasabi ng mga kristyano,
Speaker 1: ngunit marahil ay isa rin sa pinakamadalaong naiintindihan. Buksan natin
Speaker 1: ang ating mga Biblia sa Aklat ng Kawikaan, Kabanata 3,
Speaker 1: Talata 5 at 6. Iyong pagkatiwalaan ang Panginoon ng buong
Speaker 1: puso mo, at huwag mong sandigan ang iyong sariling pagkaunawa.
Speaker 1: Sa lahat ng iyong mga daan, Siya'y makilala mo, at
Speaker 1: Kanyang ititino ang iyong mga landas. Dalawang talata, isang utos
Speaker 1: at isang pangako. A message that begins with a call
Speaker 1: and ends with a guarantee. And this morning, brethren, I
Speaker 1: would like us to read each part that seems to
Speaker 1: open a big mouth that contains the blood of our
Speaker 1: Father in heaven. First, let us listen to the commandment,
Speaker 1: Your Lord's trust in your whole heart. A small and
Speaker 1: great commandment. Limang salita sa Tagalog, ngunit naglalaman ng isang
Speaker 1: kahilingan na lumalampas sa limang libong libro ng teolohiya.
Speaker 2: Ang sabi ng.
Speaker 1: Diyos, hindi katiwalaan mo ako ng kalahati ng puso mo.
Speaker 1: Hindi niya sinabi, katiwalaan mo ako kapag ang mga pangyayari
Speaker 1: ay tama. Hindi niya sinabi, katiwalaan mo ako sa mga
Speaker 1: bagay na madaling intindihin. Ang sinabi niya, buong puso, buong kaluluwa,
Speaker 1: buong pagkatao, Mga kapatid, ito ay isang utos na hindi
Speaker 1: natin kayang gawin sa sarili nating lakas. Sapagkat tayong mga
Speaker 1: tao ay likas na may pag-ingat. May likas na pag-aatubili
Speaker 1: na ibigay ang lahat ng mayroon tayo, lalo na ang
Speaker 1: ating puso, na siyang huling kutan ng ating kalayaan. Ang
Speaker 1: puso natin ay tulad ng isang silid na may maraming pinto.
Speaker 1: Pinto para sa mga kaibigan. Pintong para sa pamilya. Pintong
Speaker 1: para sa mga pangarap. Ngunit mayroon ding isang pinto na
Speaker 1: laging nakalock ang pinto ng ating tunay na pagtitiwala sa Diyos.
Speaker 1: At ang Diyos, sa talatang ito, ay nakatayo sa labas
Speaker 1: ng pinto na iyon, tahimik na kumatok, nagsasabing.
Speaker 2: Buong puso.
Speaker 1: Hindi ko kailangan ng kalahati ng pagmamahal mo.
Speaker 2: Kailangan ko ang lahat.
Speaker 1: Ngunit tayo, mga kapatid, ano ang madalas nating sasabihin? Sinasabi natin, Panginoon,
Speaker 1: katiwalaan kita sa lahat ng bagay, maliban sa aking pinansyal
Speaker 1: na kalagayan, sapagkat doon ay kailangan ko munang magplano. Sinasabi natin, Panginoon,
Speaker 1: katiwalaan kita sa lahat ng bagay, maliban sa aking pamilya,
Speaker 1: sapagkat doon ay kailangan ko pang mag-isip ng mabuti. Sinasabi natin, Panginoon,
Speaker 1: katiwalaan kita sa lahat ng bagay, maliban sa aking hinaharap,
Speaker 1: sapagkat doon ay marami pa akong dapat ikonsidera. At sa
Speaker 1: bawat pagbubukod na ito, mga kapatid, iniiksi natin ang pintuan
Speaker 1: ng ating puso ng kaunti, hindi dahil sa kasamaan, kundi
Speaker 1: dahil sa takot.
Speaker 2: At ang Diyos, sa awa, ay hindi sumusuntok sa pinto.
Speaker 2: Naghihintay siya.
Speaker 1: Mga kapatid, nais kong magsalita ng isang bagay na maaaring
Speaker 1: hindi pamilyar sa inyo.
Speaker 2: Ang salitang Hebreo na.
Speaker 1: Iisayag ki ot bata na ginamit dito ay nangangahulugang isang malalim,
Speaker 1: aktibong pagtitiwala. Ito ay hindi simpleng paniniwala na may Diyos
Speaker 1: dahil ang mga demonyo ay naniniwala na may Diyos at
Speaker 1: nanginginig pa nga sila. Ito ay isang uri ng pagtitiwala
Speaker 1: na naglalagak ng buhay sa mga kamay ng Diyos. Ito
Speaker 1: ay isang pagtitiwala na nag-aakay sa atin na kahit hindi
Speaker 1: natin nakikita ang daan, tayo ay lumalakad pa rin. Ito
Speaker 1: ang uri ng pagtitiwala na sinasabi, Panginoon, hindi ko maintindihan
Speaker 1: ang aking sitwasyon ngayon, ngunit.
Speaker 2: Kilala kita at sapat na yon.
Speaker 1: Ikalawa, pakinggan natin ang pagbabawal at huwag mong sandingan ang
Speaker 1: iyong sariling pagkaunawa. Isang malinaw na babala, hindi ito nangangahulugang
Speaker 1: ang pagkaunawa ay masama. Hindi ito nangangahulugang hindi tayo dapat mag-isip, mag-aral,
Speaker 1: o mag-plano. Ang sinasabi nito, mga kapatid, ay huwag nating
Speaker 1: gawing Panginoon ang ating pagkaunawa. Huwag nating gawing Diyos ang
Speaker 1: ating lohika. Sapagkat ang ating pagkaunawa ay limitado, ang ating
Speaker 1: pananaw ay makitid, at ang ating hinaharap ay hindi nakikita.
Speaker 1: Ilang beses tayong nagsabi, mga kapatid, na iintindihan ko na ito,
Speaker 1: hindi nakailangan ng Diyos dito. Ilang beses tayong umasa sa
Speaker 1: ating sariling talino, sa ating sariling karanasan, sa ating sariling network,
Speaker 1: at nang dahil.
Speaker 2: Doon, nawalan tayo ng biyaya na hindi natin nakita.
Speaker 1: Ang ating pagkaunawa, mga kapatid, ay tulad ng isang maliit
Speaker 1: na ilaw sa isang malawak na kadiliman. Nakikita nito ang
Speaker 1: ilang hakbang sa unahan, ngunit hindi ang mga bitad, ang
Speaker 1: mga pagkakataon, ang mga biyaya na nakahimpil sa likod ng
Speaker 1: mga susunod na sulok ng buhay. At ang Diyos sa
Speaker 1: talatang ito ay tahimik na nagsasabi, makinig ka. Ang liwanag
Speaker 1: ko ay mas maliwanag kaysa liwanag mo. Magtiwala ka kahit
Speaker 1: hindi mo maintindihan. Maaari nating itanong paano natin malalampasan ang
Speaker 1: tukso na sandalan ang sariling pagkaunawa. Narito, mga kapatid, ang
Speaker 1: dalawang praktikal na katotohanan. Una, inaalala natin na ang ating
Speaker 1: pagkaunawa ay limitado. Ito ay bumagsak na dati. Mabibigo pa
Speaker 1: rin ito sa hinaharap. Ikalawa, inaalala natin na ang Diyos
Speaker 1: ay walang kamalian.
Speaker 2: Hindi pa siya nagkamali at hindi siya magkakamali.
Speaker 1: Kaya kung ang ating pagkaunawa at ang pangako ng Diyos
Speaker 1: ay magkasalungat, sino ang dapat nating paniwalaan? Ang may hangganan
Speaker 1: ba o ang walang hangganan? Ikatlo, pakinggan natin ang pangako.
Speaker 1: Sa lahat ng iyong mga daan, He is known to you,
Speaker 1: and He will judge your ways. Here, brethren, is the
Speaker 1: part that gives strength to.
Speaker 2: The two first.
Speaker 1: We are not taught by God to be blind and
Speaker 1: to follow what we do not see. He is not
Speaker 1: teaching us to give up our wisdom or to pretend
Speaker 1: that we have no mind. What He says is, if
Speaker 1: you trust Me with all your heart, If you will
Speaker 1: give me all of your ways, you will know me.
Speaker 1: Not only as a distant God, but also as a
Speaker 1: near Father. Not only as a power in heaven, but
Speaker 1: also as a partner in heaven. And what does it
Speaker 1: mean that He will not destroy your paths?
Speaker 2: It does not mean that He will make all of
Speaker 2: our paths perfect. No.
Speaker 1: Ito ay nangangahulugang gagawin niyang tuwid ang mga daan na
Speaker 1: sadyang baluktot. Ito ay nangangahulugang aalisin niya ang mga landas
Speaker 1: na patungo sa pagkalugi at dadalhin tayo sa mga landas
Speaker 1: na patungo sa biyaya. Ito ay nangangahulugang ang mga hakbang
Speaker 1: na tayo ay hindi naglakas loob na gawin, bigyang lakas
Speaker 1: niya tayo. Ito ay nangangahulugang ang mga desisyon na tayo
Speaker 1: ay hindi nalaman, hahatulan niya. Mga kapatid, nais kong bigyan
Speaker 1: kayo ng isang kwento. Kwento ng isang lolo na naggangalang
Speaker 1: Mang Celso mula sa isang maliit na bayan sa Quezon.
Speaker 1: Limamput dalawang taon na nakaraan na walang siya ng trabaho
Speaker 1: sa asendero. Mayroon siyang pitong anak at ang bunso ay
Speaker 1: dalawang taong gulang pa lamang. Walang ayuda, walang kamag-anak na nag-aaruga,
Speaker 1: at ang lupa ay tuyo dahil sa tagtuyo. Sa gabi
Speaker 1: na iyon, naisip niyang pumunta sa Mayngila. Sumakay siya ng
Speaker 1: bus na anim na oras ang biyahe. Nang makarating siya,
Speaker 1: nagtrabaho siya sa isang pabrika, anim na araw sa isang linggo.
Speaker 1: Limang taon niyang ginawa iyon nang hindi nakararating ng bahay
Speaker 1: kahit isang beses. At nang siya ay umuwi, ang kanyang
Speaker 1: bunso ay hindi na siya nakilala.
Speaker 2: Umiiyak ang bata.
Speaker 1: Ngunit ang lolo, sa halip na magalit o magdalamhati, ay
Speaker 1: niyakap ang kanyang bunso at sinabi, bumalik na si tatay.
Speaker 1: Hindi man ako nakauwi, ngunit hindi kita kailanman iniwan. Mga kapatid,
Speaker 1: iyon ang uri ng Diyos na sinasabi ng talatang ito.
Speaker 1: Isang Diyos na maaaring hindi natin naramdaman sa loob ng
Speaker 1: mahabang panahon. Isang Diyos na maaaring hindi natin narinig sa
Speaker 1: gitna ng ating mga sigaw. Isang Diyos na maaaring tila
Speaker 1: ay lumayo habang sa totoo lang ay nagtatrabaho sa likod
Speaker 1: ng ating mga eksena. At pagkatapos, sa kanyang tamang panahon,
Speaker 1: hindi sa atin, kundi sa kanya, binubuksan niya ang pinto
Speaker 1: at sinasabi, narito ako. Hindi kita kailanman iniwan. Mga kapatid,
Speaker 1: nais kong bigyan kayo ng isang huling pag-iisip bago tayo magtapos.
Speaker 1: Ang mga talata ng Kawikaan Tatlo ay, Limatandang bawas anim
Speaker 1: ay hindi pangako ng isang buhay na walang problema. Hindi
Speaker 1: pangako ng isang daan na walang balakid. Hindi pangako ng
Speaker 1: tagumpay na walang paghihirap. Ang pangako nito ay mas malalim.
Speaker 1: Ito ay pangako ng isang Diyos na nangangako na Siya
Speaker 1: ay magtuturo, mag-aakay, magtatama, at magtatanim ng tamang landas kung
Speaker 1: tayo ay magpapakumbaba upang ibigay ang ating buong puso sa Kanya.
Speaker 1: Sa mundong ito, marami tayong tinatawag na espesyalista. May mga tagapayo,
Speaker 1: may mga doktor, may mga profesor. Ngunit ang Diyos ay
Speaker 1: hindi isang ki-espesyalista.
Speaker 2: Siya ay isang ama.
Speaker 1: At ang isang ama, mga kapatid, ay hindi nangangako ng
Speaker 1: mga sagot sa lahat ng tanong. Nangangako siya ng isang
Speaker 1: presensya sa lahat ng daan. Kaya ngayong umaga, mga kapatid,
Speaker 1: kung kayo ay nasa isang krus ng buhay, kung kayo
Speaker 1: ay nasa isang panahon ng pag-aalinlangan, kung kayo ay nagtatanong
Speaker 1: kung saan patungo ang susunod na hakbang. Nais kong magsalita
Speaker 1: ang talatang ito ng malakas sa inyong mga puso. Magtiwala ka.
Speaker 1: Huwag umasa sa iyong sariling pagkaunawa. Kilalanin ang Panginoon at
Speaker 1: hayaan mo siyang ituwid ang iyong mga daan. At tandaan,
Speaker 1: mga kapatid, ang pagtitiwala sa Diyos ay hindi isang kilos
Speaker 1: ng kahinaan. Ito ang pinakamatapang na desisyon na maaari nating
Speaker 1: gawin sa buhay na ito. Sapagkat ito ay nangangahulugang sinasabi
Speaker 1: natin sa ating mga takot, hindi kayo mas malakas kaysa
Speaker 1: sa aking ama. At sa ating mga alalahanin, hindi kayo
Speaker 1: mas malalim.
Speaker 2: Kaysa sa kanyang mga pangako.
Speaker 1: Mga kapatid, sa pagtatapos ng ating munting paglalakbay ngayong umaga,
Speaker 1: nais kong dalhin tayo sa isang tahimik na sandali ng panalangin.
Speaker 1: Isang panalangin na hindi nangangailangan ng maraming salita. Isang panalangin
Speaker 1: na maaaring sabihin ang sinuman sa anumang wika, sa anumang kalagayan.
Speaker 1: Isang panalangin na nagpapahayag ng isang bagay lamang, Ama, magtiwala
Speaker 1: ako sa iyo. Panginoong Diyos, Ama ng langit at lupa,
Speaker 1: nagsasabi ako sa iyo ngayong umaga na inilalagay ko sa
Speaker 1: iyo ang.
Speaker 2: Aking buong puso.
Speaker 1: Hindi ang kalahati, hindi ang ikatlo, hindi ang maliit na
Speaker 1: bahagi lamang, kundi ang lahat. Inilalagay ko sa iyo ang
Speaker 1: aking mga pangamba, ang aking mga pagkabigo, ang aking mga
Speaker 1: hindi nasasagot na tanong. Hindi ko na nais napasanin ang
Speaker 1: mga ito mag-isa. At sa pangalan ni Jesucristo, aming Panginoon,
Speaker 1: ipinagkakaloob ko ang.
Speaker 2: Aking sarili sa iyo ngayong umaga. Amen.
Speaker 1: Mga kapatid, salamat sa pakikinig. Hanggang sa muli, naway ang
Speaker 1: kapayapaan ng Diyos na higit sa lahat ng pag-iisip ay
Speaker 1: magingat sa inyong mga puso at sa inyong mga pag-iisip.
Speaker 2: Magandang umaga sa inyong lahat.