Speaker 1: Mga kapatid, magandang umaga sa inyong lahat. Ako si Blessica
Speaker 1: at narito ang ating panibagong reflection. Ngayong umaga, nais kong
Speaker 1: tahakin natin ang isang talata na naging pansanggan ng mga
Speaker 1: mananampalataya sa bawat henerasyon, isang talata na hindi lamang binabasa,
Speaker 1: kundi inuusap, iniingatan, at ipinagmamala sa mga sandali ng pangamba
Speaker 1: at dilim. Buksan natin ang ating mga Biblia sa Aklat
Speaker 1: ng Mga Awit, Kabanata 71, Talata 1 at 2. Yaong
Speaker 1: nananahan sa lilim ng makapangyarihan sa lahat, ay tatahan sa
Speaker 1: lilim ng siyaday. Aking sasabihin sa Panginoon, siya ang aking
Speaker 1: kanlungan at aking kuta, aking Diyos na siyang aking tinitiwalaan.
Speaker 2: Dalawang talata, isang deklarasyon at isang tugon.
Speaker 1: At ngayong umaga, mga kapatid, nais kong buksan natin ang
Speaker 1: bawat salita, nang dahan-dahan, nang tila binubuksan ang isang kahon
Speaker 1: ng mga pangako na matagal nang nakatago para sa ating. Una,
Speaker 1: pakinggan natin, yaong nananahan sa lilim ng makapangyarihan sa lahat
Speaker 1: ay tatahan sa lilim ng siyaday. Pansinin, mga kapatid, na
Speaker 1: ang unang bahagi ay tungkol sa pananahanan. Ang salitang Hebreo
Speaker 1: na Iyashabi ay nangangahulugang imanirahan, tumira, mag-ugat. Hindi ito pansamantala.
Speaker 1: Hindi ito pansamantalang pagbisita. Ito ay tungkol sa isang taong
Speaker 1: pumili na talagang manirahan sa piling ng Diyos. Hindi nag-aatubiling
Speaker 1: lumapit Hindi nagdadalawang isip na lumayo, kundi isang taong nagsabing,
Speaker 1: ito ang aking tahanan. Ito ang aking kuta. Ito ang
Speaker 1: aking pananahanan. At ano ang ibig sabihin ng tililim ng
Speaker 1: makapangyarihan sa lahat? Ang salitang idsel ay tumutukoy sa anino,
Speaker 1: sa lilim, sa proteksyon. Noong sinaunang panahon, ang isang hari
Speaker 1: ay itinuturing na tagapagbigay proteksyon sa kanyang bayan. Sino man
Speaker 1: ang pumupunta sa kanyang lilim, nasa siya sa ligtas na lugar.
Speaker 1: At ngayon, sinasabi ng Diyos, sino man ang mananahan sa
Speaker 1: aking lilim, nasa siya sa isang lugar na hindi maaabot
Speaker 1: ng anumang pananalakay ng buhay. Ngunit pansinin natin, mga kapatid,
Speaker 1: na ang pangalawang bahagi ay nagulit, ay tatahan sa lilim
Speaker 1: ng Shaddai. Ang I-Shaddai ay isa sa mga pangalan ng
Speaker 1: Diyos na nangangahulugang ki-sapat, may kaya.
Speaker 2: Walang kapantay.
Speaker 1: Hindi lamang isang Diyos na may kapangyarihan, kundi isang Diyos
Speaker 1: na sapat sa bawat pangangailangan. At sinasabi ng mayakda ng awit,
Speaker 1: kapag mananahan ka sa kanyang lilim, mananahan ka sa kanyang pangalan.
Speaker 1: Dalawang beses na binanggit, hindi dahil nagdodoble ang mayakda, kundi
Speaker 1: dahil nais niyang itanim sa ating isip ang katotohanan ito,
Speaker 1: na ang ating pananahanan sa Diyos ay hindi isang beses
Speaker 1: na pangyayari, kundi isang pang-araw-araw na pagpili. Ikalawa, pakinggan natin
Speaker 1: ang tugon, aking sasabihin sa Panginoon, Siya ang aking kanlungan
Speaker 1: at aking kuta, aking Diyos na Siyang aking tinitiwalaan. Pansinin,
Speaker 1: mula sa paglalarawan, lumipat tayo sa pananalita. Hindi na tayo
Speaker 1: nag-obserba ng Diyos mula sa labas. Nagsalita na tayo sa Kanya.
Speaker 1: Nagsabi tayo ng isang bagay na personal, isang bagay na
Speaker 1: may kumpiansa, isang bagay na nagmumula sa isang puso na
Speaker 1: nakakita ng katapatan. Siya ang aking kanlungan. Sa Hebreo, matyase.
Speaker 1: Ito ay isang tagpuan, isang pahingahan, isang lugar na maaaring
Speaker 1: mong takbuhan kapag nasa gitna ka ng unos. Hindi isang
Speaker 1: hotel na pansamantala. Hindi isang bahay bakasyonan. Isang tunay na kanungan,
Speaker 1: isang lugar na tinatawagan mong itahanan. Siya ang aking kuta.
Speaker 1: Sa Hebreo, Metsuda. Ito ay isang matibay na muog, isang tor,
Speaker 1: isang matinding kuta na nakatayo sa tuktok ng burol. Noong
Speaker 1: sinaunang panahon, ang mga kuta ay naging tagpuan ng mga
Speaker 1: taong bayan sa panahon ng digmaan. At sinasabi ng may akda,
Speaker 1: ang Diyos ay hindi lamang isang pansamantalang tagpuan, kundi isang kuta,
Speaker 1: isang lugar na hindi agad bumagsak, hindi basta-basta nawasak, nakatayo
Speaker 1: sa lahat ng panahon. Aking Diyos na siyang aking tinitiwalaan.
Speaker 1: At dito, mga kapatid, nanggagaling ang pinakamalalim na linya. Hindi
Speaker 1: lamang isang Diyos na sinasamba mula sa malayo. Isang Diyos
Speaker 1: na tinitiwalaan. Isang Diyos na ipinagkakatiwala ang buhay, ang hinaharap,
Speaker 1: ang mga takot, at ang mga pangarap. Hindi dahil garantia
Speaker 1: na walang problema, kundi dahil garantia na may kasama tayo
Speaker 1: sa bawat problema. Mga kapatid, nais kong magsalita ng isang
Speaker 1: bagay na maaaring hindi karaniwan. Ang mga talatang ito ay
Speaker 1: madalas binabasa sa mga libing, sa mga sandali ng sakit,
Speaker 1: sa mga sandali ng pangamba. Ngunit hindi ito nilikha para
Speaker 1: sa mga sandaling iyon lamang. Nilikha ito para sa bawat.
Speaker 1: Hindi dahil ang Diyos ay isang key insurance laban sa problema,
Speaker 1: kundi dahil ang kanyang presensya ay isang key companion sa
Speaker 1: bawat sandali. Isipin natin, mga kapatid, ang isang ina na
Speaker 1: nag-aalala sa kanyang anak na nasa paaralan. Hindi niya kasama
Speaker 1: ang anak, ngunit nasa isip niya ang Diyos na nagsasabing,
Speaker 1: hindi ko siya iiwan. Isipin natin ang isang ama na
Speaker 1: nagtatrabaho sa malayo, nasa isang lungsod na hindi niya kilala,
Speaker 1: ngunit bago siya umalis, nanalangin siya at nagsabing, Panginoon, kasama
Speaker 1: mo siya kahit hindi ko siya kasama. Isipin natin ang
Speaker 1: isang mag-aaral na nakaharap sa pagsusulit, nanginginig ang mga kamay,
Speaker 1: ngunit bago buksan ang papel, tinawag niya sa isip ang
Speaker 1: pangalan ng Diyos at nagsabing, Panginoon, ikaw ang aking kuta.
Speaker 1: Sa bawat sandaling ito, hindi nawawala ng pagsusulit, hindi nawawala
Speaker 1: ng problema, hindi nawawala ng pangamba. Ngunit may isang bagay
Speaker 1: na hindi nawawala.
Speaker 2: Ang kanlungan, ang kuta, ang Diyos na tinitiwalaan.
Speaker 1: Nayon, mga kapatid, nais kong magsalita ng ilang bagay na
Speaker 1: maaaring hindi ninyo narinig noon.
Speaker 2: Maaaring ang ilan sa inyo ngayong umaga.
Speaker 1: Ay nasa gitna ng isang bagyo, hindi literal na bagyo,
Speaker 1: kundi isang personal na bagyo.
Speaker 2: May problema sa trabaho. May problema sa pamilya. May problema
Speaker 2: sa kalusugan.
Speaker 1: At nais kong sabihin sa inyo, huwag mong isipin kailangan
Speaker 1: mong harapin ang bagyong ito nang nag-iisa. May kuta na
Speaker 1: nakatayo sa itaas ng iyong buhay. May kanlungan na hindi
Speaker 1: mo kailangang itayo sapagkat ito ay nandyan na.
Speaker 2: Ang iyong tungkulin ay lumapit, manahan, at magtiwala.
Speaker 1: Maaaring ang ilan sa inyo ngayong umaga ay nasa bingit
Speaker 1: ng pagkawala ng pag-asa. Naisip nilang sumuko. Naisip nilang itigil
Speaker 1: ang pakikipaglaban. At nais kong sabihin sa inyo, hindi ka patapos.
Speaker 1: Hindi patapos ang kwento. May pahina na hindi pa nasusulat.
Speaker 1: May kabanata na hindi pa nabubuksan. At sa mga sandaling iyon,
Speaker 1: ang Diyos ay hindi nagsasabing, labanan mo. Ang Diyos ay nagsasabing,
Speaker 1: manahan ka sa aking lilim. Ako ang lalaban para sa iyo.
Speaker 1: Maaaring ang ilan sa inyo ngayong umaga ay nararamdaman ang
Speaker 1: takot sa kinabukasan. Hindi nila alam kung ano ang susunod
Speaker 1: na hakbang. Hindi nila alam kung ano ang bukas, ang
Speaker 1: susunod na linggo, ang susunod na buwan. At nais kong
Speaker 1: sabihin sa inyo, ang Diyos ay hindi nangako na bibigyan
Speaker 1: ka ng lahat ng sagot bago ka lumakad. Nangako siya
Speaker 1: nasasamahan ka sa bawat hakbang. Aking Diyos na siyang aking tinitiwalaan,
Speaker 1: hindi dahil alam mo ang hinaharap, kundi dahil nagtitiwala ka
Speaker 1: sa isang nakaalam ng hinaharap. Maaaring ang ilan sa inyo
Speaker 1: ngayong umaga ay nasa gitna ng kalungkutan. May mahal sa
Speaker 1: buhay ang nawala o nasa bingit ng pagkawala. At nais
Speaker 1: kong sabihin sa inyo, ang Diyos ay hindi nangako na
Speaker 1: hindi ka malulungkot. Nangako siya na hindi ka mag-iisa sa
Speaker 1: iyong kalungkutan. Sa gitna ng iyong pag-iyak, narinig ka niya.
Speaker 1: Bago pa man ka tumawag, nasa siya sa tabi mo. Nayon,
Speaker 1: mga kapatid, isara natin ang ating mga mata. Manalangin tayo, Panginoon,
Speaker 1: aming Diyos, salamat po sa talatang ito. Salamat sa paalala
Speaker 1: na hindi tayo nakatayo sa bukas na walang kalasad. Salamat
Speaker 1: sa kuta na hindi bumibigay, sa kanungan na hindi naglalaho,
Speaker 1: sa Diyos na hindi nagtatago. Sa ngalan ng mga kapatid
Speaker 1: na ngayong araw ay nasa gitna ng bagyo, ipamalas.
Speaker 2: Ko po sa inyo ang kanilang mga pangamba.
Speaker 1: Sa ngalan ng mga nasa bingit ng pagkawala ng pag-asa,
Speaker 1: ipakita mo po sa kanila ang inyong mukha. Sa ngalan
Speaker 1: ng mga takot sa kinabukasan, bigyan mo po sila ng
Speaker 1: katatagan ngayong araw. Sa ngalan ng mga nagluluksa, yakapin mo
Speaker 1: po sila sa inyong piling. Ipinamalas ko po sa inyo
Speaker 1: ang lahat ng ito, sa ngalan ni Jesucristo, ang aming Panginoon.
Speaker 2: Amen.
Speaker 1: Salamat sa pakikinig, mga kapatid. Hanggang sa susunod na reflection.
Speaker 1: Ingatan po ninyo ang inyong mga sarili. At huwag po
Speaker 1: ninyong kalimutan, manahan kayo sa kanyang lilim sapagkat siya ang
Speaker 1: inyong kuta, ang inyong kanlungan, ang inyong.
Speaker 2: Diyos na tinitiwalaan. Magandang umaga sa inyong lahat.